En het word steeds gekker... Als alles goed had gegaan had ik nu bij Inge geweest, maar dat wisten we al. Maar ergens kunnen we er wel blij om zijn, heeft een hoop onnodig geld bespaard zoals mijn vader al zei.

Want Marc en Inge is niet meer. Na een half jaar staat er een streep door. Er is nog hoop op een goede afloop, maar voorlopig ben ik wel vrijgezel. En waarom nou...

Als ik me nou anders voordeed dan ik was, als ik toch niet bleek te zijn wat ze van me had verwacht. Maar nee, ik ben alles wat ze zocht, en nog wat extra, maar ze zag het niet. Omdat ik mezelf niet was. Ik deed me niet voor alsof ik meer was dan ik eigenlijk ben, ik deed me voor alsof ik minder was dan ik eigenlijk ben.

En natuurlijk ligt het allemaal aan mij, ik probeerde te goed voor haar te zijn. Hield mijn mening achter, ging ruzie uit de weg, probeerde de perfecte vriend te zijn, deed alles voor haar, had alles voor haar over. Ik kon niet zonder haar, dus deed alles om voor mijn gevoel de perfecte vriend te zijn. En het leek zo goed te gaan, heb het er een half jaar mee gered. Tot op heden dan.

Inge heeft een hele lijst met dingen opgenoemd die ze graag anders zou willen zien, en guess what, ik hoef alleen mezelf te zijn en ik ben de perfecte vriend. Als ze dat maar inzag...

Moet meer voor mezelf opkomen, voor mijn mening uitkomen, tegen haar mening ingaan als ik het er niet mee eens ben, ruzie met haar maken, ookal doe ik al een half jaar mijn best om juist dat te voorkomen, ik moet uitgaan, meisjes aanspreken en ontmoeten, zodat ze jaloers kan worden, en niet alles proberen goed te doen. Niet weglopen voor ruzie.

Ik ben te mak, doe alles voor haar. Ze wil ook eens achter mij aanlopen om sorry te zeggen. Ze wil weten wat mijn grenzen zijn, hoe ver ze kan gaan, hoe ik over dingen denk. Meer dingen doen die ik wil doen. Van dat soort dingen.

En ik wou het veranderen, wou mezelf verbeteren, het was zo makkelijk, hoef alleen mezelf te zijn. Al die dingen ben ik al, maar hield ik voor mezelf, verstopt, bang om haar kwijt te raken. Maar ik was het, ik BEN het! Dus vanaf het moment dat ze het zei had het helemaal kunnen zijn zoals ze wou, had ik mijn vriendin nog gehad en waren we gelukkig geweest, zij met de jongen met een mening, ik met mijn meisje waarvoor ik me niet in hoef te houden. Happy end.

Maar Inge wou het liever uit hebben, kijken of ik dan mijn leven ga leiden zoals ik wil, met een eigen mening, eigen stem, eigen wil.

Dus het is uit, over, tot ze ziet dat ik alles ben wat ze in me zoekt. Als ze nu zou kijken naar me, zou ze het zien, zou ze het weten. Ik ben kapot, lichamelijk en geestelijk, maar sta sterk in mijn schoenen. Voor ik Inge kende had ik gezworen altijd mezelf te blijven, voor de vriendin die ik voor Inge had had ik mezelf ook helemaal aangepast om het te laten werken. Dat zou ik niet meer doen. En toch doe ik het, en dat leverd me alweer gelazer op. Dus ik sta weer sterk in mijn schoenen, ik ben wie ik ben, ik doe wat ik doe, ik wil wat ik wil, en mijn mening accepteer je maar, of je rot op. IK heb ook respect voor ieders mening, wil ik het andersom ook.

Maar ik wil ook dat mensen me begrijpen, en ik dacht dat Inge me begreep, op dezelfde manier dacht als mij. Nu... ik weet het niet meer. Ze weet waarom ik het deed, waarom ik me aanpaste. Maar moet je je niet aanpassen in een relatie? Oké, ruzie hoort erbij, maar is het zo fout dat ik het probeerde te voorkomen en ontwijken? Ze begrijpt waarom ik het deed, dat weet ik zeker.

Maar waarom begrijpt ze dan niet dat alles wat zij opnoemde, al in mij verscholen zat. Ik hoefde alleen het deurtje open te doen en ik was alles wat ze wou.

Dus nu moet ik mezelf worden, en afwachten of ze weer verliefd op me word. Wachten tot ze inziet dat ik alles ben, maar dat ik het alleen verscholen hield.

Of ik het dan nog wil weet ik niet. Voor het eerst in ons leven samen voel ik me gekwetst door haar. Voor mijn gevoel heeft ze me te vroeg laten vallen, te vroeg op straat gegooid, te vroeg aan de kant gezet. Had ze dit allemaal gezegd, allses wat haar dwars zat, en dan op MIJN manier het uitgewerkt, had ze vanaf het moment dat al mijn woede en verdriet opgelost was, de vriend van haar dromen gehad, en had ik mezelf geweest. Alletwee blij.

Maar nee, het was uit, en het kon dus al niet meer op mijn manier. Kan alleen op haar manier. Grof gezegd: Ik word gedumpt, en ze houd in de gaten of ik verander, verander om haar terug te krijgen. Nou, als ik verander, is dat omdat ik weer gewoon mezelf ben, en niet voor haar. Ik mocht tenslotte niet van haar veranderen voor haar, dus dat doe ik ook niet. Doe het voor mezelf.

Tijdelijk uit, bevalt het haar zonder mij, houden we het uit. Bevalt het haar niet, wil ze me terug. Ben ik dan verplicht om met hangende pootjes terug te kruipen?

Ik weet dat ze het anders bedoeld, en misschien is het beter, ookal zie ik het nut er niet van in. Maar ik weet wel dat dit me pijn heeft gedaan. Ik ben opgegeven, aan de kant gezet, gedumpt voor ik de kans kreeg om mezelf te worden en de hele relatie te redden. Ik voel me verlaten en alleen. Ik weet dat ik haar nog niet kwijt ben, en ze is nog niet verliefd op een ander, maar wie weet morgen wel. Als ze net zo gevoelig is op het moment als ik, kan een jongen makkelijk haar leven in sluipen, als er nog niemand is die dat al doet. Dan ben ik haar zeker kwijt.

Of ik haar nog terugwil weet ik niet, ik heb nog niet alles op een rijtje, en mijn liefde voor haar heeft een deuk op gelopen. Voor het eerst in al die tijd dat we elkaar kennen heeft ze me gekwetst, door me voor mijn gevoel te snel aan de kant te schuiven. Voor ik de relatie kon redden, werd het al  beëindigd. En het had nog geen dag geduurd om het te redden. Op het moment spookt de gedachte dat ze het uit WOU hebben door mijn hoofd, dat ze een ander heeft ofzo. Heerlijke negatieve gedachtes, net als vroeger.

Dit verhaal krijgt een staartje.

Maar voor ik een eind aan dit verhaal maak, wil ik wat mensen bedanken.

Lijntje, Marloes, Ellen, bedankt voor alle steun toen ik die zo hard nodig had, nu ik die nog steeds zo hard nodig heb. Ik weet dat ik op jullie steun kan rekenen, dat ik op jullie kan bouwen, op jullie kan vertrouwen. Ik weet dat jullie er voor me zijn, en altijd voor me blijven zijn. Als ik ooit wat terug kan doen, aarzel niet, ik ben er voor jullie, zoals jullie er nu voor mij zijn.

Julie zijn mijn zonneschijn na de regen, het zilveren randje op elke wolk, maar dan van puur goud. Mijn alles op dit moment. Ontzettend bedankt, mijn dank is niet met deze woorden uit te leggen.

Ellen, Marloes, Lijntje, ik hou van jullie, stuk voor stuk.

Zondag 4 September.

**