Donderdag 1 Juni was het
zover, de dag die alles in mijn leven zou veranderen. Nouja,
overdreven gezien dan. Erg overdreven gezien. Ok, te overdreven voor
woorden. Maar Marc werd 20. Geen 10 meer in mijn naam. 8 jaar van
mijn leven heb ik doorgebracht met die 10 in mijn naam, waarvan 7
achter elkaar. Doordenkertje. Nu moet ik wachten tot ik 110 ben voor
ik mijn 10 terug heb. Het is wat allemaal.
Natuurlijk neem je geen
vrij van werk op je verjaardag. Waarom zou je, kost geld en kado's
kunnen wachten tot 's avonds. Maar omdat Inge Donderdag haar laatste
examen had en dus nu vakantie heeft, de bofkont, kon ze blijven
slapen en 'moest' ik Vrijdag vrij nemen. Donderdag dus maar half
dagje gemaakt. Toch halve dag vrij op mijn verjaardag. 's Avonds
kwamen mijn moeder, Inge en schoonouders tegelijkertijd aan en zo
scoorde ik op mijn verjaardag €60 Euro aan Bol.com bonnen, die ik
ondertussen heb verzilverd als korting op een nieuwe Ipod Nano die
als het goed is morgen binnenkomt, en bioscoop bon, een DVD/CD bon
van €5, een lekker eau de toilette spraytje (Tom Tailor Bodytalk,
met bijpassende handdoek) een paar Axe aftershave flesjes en
oordopjes. Vrijdag Inge mee uit eten genomen naar de Argentijn, wat
erg gezellig en lekker was en waarna ik mezelf voor schut zette door
€9,50 aan fooi te geven. Oeps.
De volgende dag redelijk
uitgeslapen. Ik had een verjaardagsfeestje voor een bescheiden
aantal mensen bedacht voor Zaterdag. In eerste instantie zouden we
gaan BBQen, maar het weer leek een week van te voren niet beter te
gaan worden. Daarom een wok gereserveerd. Het weer viel uiteindelijk
best mee, maar wokken leek iedereen wel leuker en geeft mij ook
minder rompslomp en afwas enzo. Dus alleen met Inge naar de stad en
supermarkt voor hapjes en drankjes, en dan richting Zaterdag, de dag
van het feest. Het was vroeg uit de veren om de eerste gasten te
ontvangen. De eerste die aan zouden komen waren Marloes en Michael.
En dat is inderdaad Dé Marloes ja. Die naam zien we hier ook wel
vaker voorbij komen. Lange tijd na die 2 feestjes waar we elkaar
toen al zouden ontmoeten is het er alsnog van gekomen, en kwam ze
samen met haar vriend die op haar feestje waar uiteindelijk niemand
meer kwam, behalve hij toen, mede mogelijk gemaakt door Marc (Trots
trots)... Nouja, Marloes kwam samen met Mike naar hiero. Samen met
Inge van het station opgehaald en toen hier rustig aan elkaar
wennen, onder het genot van een (enigzins door mij opgedrongen)
drankje en Panic Room DVDtje. Bijna aan het einde van de DVD kwam
Kevin opdagen, en daarmee was de bende compleet.
En een bende dat het
werd. Eerst met z'n allen de slaapplaats voor Marloes en Mich
klaarmaken, hier op mijn kamer naast mijn eigen bed. Dat was al
grappig genoeg, en het paste gelukkig net aan. Daarna allemaal met
de bus. Marc werkt nooit met een strippenkaart dus de heenreis koste
2 keer zoveel, dubbel gestempeld. Maar het mag de pret niet drukken.
Dat we ergens uit moeten stappen en dan te voet de weg moeten
vinden, en natuurlijk verkeerd lopen, drukte de pret net niet, omdat
we het toch vonden. En daarna was het eigenlijk 1 dolle boel.
Heerlijk gelachen met z'n 5en in het restaurant. Tot ergernis van
het tafeltje naast ons, waar een gezin onder leiding van de
Surinaamse vorm van Beatrix even na ons plaatsnam. Menig boze blik
is door ons lachend ontvangen. Ik meende zelfs een opgeluchte blik
te zien aan de 'serveerster' toen die zag dat sommige van ons aan
ons toetje bezig waren. "Gelukkig, die gaan zo weg" leek er bijna in
haar voorhoofd te staan. Zo fout. Nadat de serveerster weg was
gingen die mensen nog een keer toetje halen, en daarna ging de rest
nog. En toen we klaar waren met eten zijn we nog lekker blijven
zitten. Toen werd het iedereen wel een beetje teveel en zijn we, na
een ietswat normalere fooi, richting de bus gegaan. Thuis alle
flessen drank die Inge en ik Vrijdag hadden ingeslagen (Wat is het
hier toch veel goedkoper dan bij ons!) uit de kasten gehaald en er
nog een gezellige avond en nacht van gemaakt. Veel gepraat en
gelachen tot Kevin richting huis ging en wij ook naar bed gingen.
De volgende dag moesten
Marloes en Michael weer weg, en Inge en ik naar haar huis om een
tent te testen, die niet goed bleek te zijn en niet getest kon
worden. De nieuwe, wel goede tent voor een deel opgezet, maar het
deel waar ik 3 weken in moet slapen heb ik nog niet gezien, dat
blijft een verassing voor dit weekend denk ik. Helaas komt ook aan
dit verlengde weekend een eind en moest ik vandaag weer werken.
Vandaag, 6 Juni 2006. 06-06-06... 666... Menig mens bid zich vandaag
een slag in de ronte, 666, het Duivelse getal. Bidden dat het beest
waar in de Bijbel over geschreven word zich niet openbaart, want dat
zou het einde van de wereld betekenen. Gelukkig is het zover nog
niet gekomen. En dat is heel mooi, want 6 Juni 2006 is ook 17
maanden na 6 Februari 2005, de dag dat Inge en ik elkaar voor het
eerst zagen, we samen de verlichte optocht bekeken, we elkaar de
eerste zoen gaven. Mijn tong komt alweer helemaal los bij de
gedachte alleen al. Ik maak snel een eind aan dit stuk om nog even
lekker met haar te MSNen. En ik ben het niet vergeten schat, ik hou
van je, nog steeds na deze 17 maanden/eeuwigheid.
Dinsdag 6 Juni 2006.
