Het zijn moeilijke dagen geweest, en het zullen moeilijke dagen worden ook. Ik heb veel aan de grond gezeten, geen uitweg gezien uit de hele situatie, en veel, heel erg veel nagedacht. Ik heb geprobeerd te tekenen, te schrijven, alles uit me te krijgen, en het is niet gelukt. ik heb wel gedichten geschreven, maar die heeft ze nog niet gelezen. Maar gister ochtend en gister avond stond ik op met uitgewerkte plannen in mijn hoofd, (kun je nagaan dat ik er zelfs in mijn slaap mee bezig ben), en vandaag heb ik ze eindelijk aan Inge voorgelegd.

Waar ik gister mee wakker werd, hebben we het over een tijdje wel weer over. Ik heb geen haast, of eigenlijk geen zin om haar op te haasten. Natuurlijk heb ik wel haast, ik voel me beroerd over de hele situatie en wil het zo snel mogelijk achter de rug hebben, en hoewel ik natuurlijk hoop op een positieve uitkomst, hoop ik dat de uitkomst snel komt, ookal is die negatief. Maar hoewel ik geen haast heb, wil ik toch een zekere deadline. Een 'vast' moment waarop haar bedenktijd zeg maar afloopt. Niet echt afloopt, maar waarna ik , als er geen positieve veranderingen zijn in haar gevoelens voor mij, er van uit kan en mag gaan dat het gewoon over is, zodat ik écht een eigen leven kan gaan leiden, iets dat ik nu niet kan. En ik heb echt niet de illusie dat ik na die bedenktijd op rokkenjacht ga, of een nieuwe vriendin vind, maar ik kan wel écht gaan leven, als vrijgezel. En natuurlijk zijn mijn gevoelens voor Inge dan niet weg, maar ik kan ze dan wel gaan verwerken, waar ik nu niet aan toe kom omdat ik het te druk heb met hopen dat het nog goed komt. Dus na die tijd mag ik er vanuit gaan dat het niks meer word, en beginnen met verwerken van mijn pijn en verdriet, en dan echt mijn eigen leven gaan leiden, kijken wat ik tegenkom, en natuurlijk, wie ik tegen kom. Want hoewel ik lang geleden heb gezegd dat ik als een kluizenaar zou gaan leven als ik weer gedumpt werd, zie ik er toch van af. Klinkt rot, maar ik heb aan Inge gezien dat ik wél gelukkig kan zijn met een meid, en dat ze me ook gelukkig kunnen maken, en als ik nog een vriendin krijg, zal ik er dan ook alles aan doen om dat te laten werken. En natuurlijk, dat kan ook Inge zijn, en dat hoop ik echt nog steeds met heel mijn hart. Na de bedenktijd is het niet over, de kans neemt dan gewoon alleen af omdat ik echt de hoop heb opgegeven.

Het 2e punt, waar ik gister avond over begon tegen haar, wat ik nu net pas heb uitgewerkt met haar, maar gister al de hele dag mee rond liep, is dat ik haar voorlopig niet wil spreken. Dat klinkt rotter dan het is, want ik wil haar wel spreken, maar het is beter van niet. Voor mij is de wereld vergaan, maar omdat ze me nog elke dag spreekt, voelt het voor haar alsof er niks of bijna niks veranderd is. Omdat ze er achter komen wat haar gevoelens voor mij zijn, laat ik haar dus, in overleg met haar, meer dan een volle week totaal met rust. Alleen zij mag die tijd verbreken, als ze me mist of wat dan ook. Dat is echt, met recht en vanuit de grond van mijn hart, de moeilijkste beslissing die ik voor zover ik weet ooit heb kunnen nemen. Het branderige gevoel in mijn borst neemt toe en een bijna stekende pijn als ik er aan denk. Maar het is beter zo denk ik. Zij kan kijken hoe het leven haar bevalt zonder mij, gaat in die Marc-loze tijd op kamp, en heeft een nieuwe vriendin op school gevonden waar ze vast lol mee gaat beleven. Hopelijk dat ze niet zoveel lol heeft dat ze mij niet gaat missen, want als dat niet het geval is, kon die bedenktijd wel eens een héééél stuk korter gaan worden...

Wat dat betekend voor iedereen die mij op MSN sprak, is dat ik waarschijnlijk een hele tijd niet of nauwelijks op MSN ben. Ik wil mezelf behoeden voor de verleiding haar aan te spreken, hoewel ik die verleiding ook moet weerstaan om niet te bellen of smsen ofzo, maar ook omdat ik daar weinig anders te doen heb dan op Inge wachten en met haar spreken. Dus sorry Ellen, Lijntje, Marloes en al die andere die mij moeten gaan missen, ik zal jullie ook gaan missen, maar ik hoop dat jullie begrijpen dat ik niet op MSN zit te wachten. Sorry.

Ik ga nu maar de laatste anderhalf uur die ik misschien nog heb met Inge voor de radio stilte benutten, en daarna nadenken en mijn pijn verwerken. Want de liefde van je leven 'ex' tegen je horen zeggen, of horen zeggen dat ze het gevoel heeft zonder je te kunnen leven, dat gaat je niet in de koude kleren zitten.

Woensdag 7 September.

**