Het is half 2, in de
nacht, maar kan niet slapen. Er moeten gewoon wat zaken uit mijn
systeem, en dat lukt het best door het van me af te schrijven denk
ik, eerder kan ik echt niet slapen. En dat terwijl ik eigenlijk best
moe hoor te zijn. Vorige week de laatste week werken gehad, elke dag
vroeg je bed uit, en omdat je je vriendin toch wil spreken en daarna
wat wil lezen, vrij laat erin, en dan op je vrije zondag weer vroeg
in de trein om rond 11 uur in Brabant te zijn. Rond 11 uur, dus half
11, omdat ik bijna altijd een trein mis, en als dat gebeurd en ik de
volgende neem, ben ik in ieder geval niet zo ontzettend laat.
Gelukkig was ik gewoon een half uur te vroeg op mijn eind
bestemming.
Deze zondag was het dan
zover, eindelijk mocht ik bij Inge blijven slapen. Het was nog beter
als verwacht. Inge is de laatste paar afspraken echt veranderd, ze
zegt zelf dat ze aan het loskomen is. Niet gek ook, als je bekijkt
dat ik haar eerste serieuse vriendje ben. Ik lees soms de Cu2 van
mensen, met van die standaard vragenlijsten. Vraag 82, "Het beste
gevoel ter wereld:" word standaard ingevuld met verliefd zijn,
op bijna elk Cu2 profiel dat mijn neus voorbij gaat. Moet toegeven,
dat mijn Cu2 precies zo'n antwoord had. Maar echt, voor mij is er
geen beter gevoel dan een Inge die je spontaan even vastpakt en haar
armen om je heen slaat of je spontaan een kus geeft, op je schoot
komt zitten of haar hoofd op je schouder legt, of tijdens het kijken
van de Titanic, die ik nu voor het eerst helemaal zie, lekker tegen
je aan komt liggen, en ook vanmorgen, ik was al vroeg wakker en zij
niet, naar boven sluipen en bij haar in bed kruipen, de ochtend
beginnen met tegen elkaar liggen in een warm bed. Voelt zo
vertrouwd, alsof we al jaren niks anders doen dan 's morgens bij
elkaar in bed kruipen, maar toch ook zo nieuw. Ronduit heerlijk.
Hele weekend weinig
gedaan. Zoals gezegd, films gekeken, heel toepasselijk en passend
bij mijn stemming, romantische films zoals de Titanic, achter de
computer gezeten, eten gemaakt, heerlijke spaghetti, vandaag patat
met schnitzels. Heb echt een ontzettend leuk weekend gehad. Echt op
en top genoten.
Maar toch een donkere
wolk voor het zonnetje dat mijn dagen zo vrolijk en zonnig
maakte....
Eerste dag van mijn
logeerpartijtje bij Inge, een sms van Kevin, een goede vriend. Hij
en zijn vriendin zijn om half 5 wakker gebeld met het rot nieuws dat
de moeder van zijn vriendin helaas bezweken is aan de gevolgen van
kanker, na een strijd van 2 jaar. Ik heb niet echt een band met zijn
vriendin, spreek haar niet vaak, hoewel ik het best goed met haar
kan vinden als ik haar in het echt spreek. Maar toch, het raakt me.
En dieper dan ik had verwacht. Ik wist dat het er aan zat te komen,
de dag voor ik naar Inge ging, en dus ook de dag voor het smsje, was
ik nog bij Kevin en zijn vriendin, die tijdelijk daar woont zodat
haar zus thuis in alle stilte haar verdriet kon verwerken als pa de
wacht hield op het ziekenhuis. Heb je het over die vrouw in Amerika
die na zoveel jaar in coma te hebben gelegen eindelijk dood mag
gaan, iets dat ze naar mijn idee allang had moeten zijn. Klinkt
misschien rot zoals ik het zeg, maar die vrouw was niet meer dan een
kasplant. Ze reageerde nog op bepaalde dingen, maar dat was het dan
wel. Blijkt haar moeder ook in coma te liggen. Dus ik was erop
voorbereid. Tenminste, dat had ik geweest, als ik me er op voor had
bereid. Maar zoals ik al zei, ik ken haar niet zo heel erg goed, dus
waarom voorbereiden? Het ene moment heb je het over die moeder, nog
geen 9 uur later is de bewuste vrouw overleden. Het raakt me harder
dan gedacht. En toen ik vandaag scheerschuim en scheermesjes ging
kopen met Inge, en ik bij de kassa een collectebus zag staan van de
Kankerbestrijding, bedoeld voor je klein geld, heb ik ook precies
dat gedaan. Mijn portemonee getrokken en al het kleingeld dat er in
zat, of het nou 5 cent mutjes waren of 50 cent, vanalles zat er bij,
alles ging in die bus. Haar moeder heb ik er niet mee gered, maar
wie weet wiens moeder er mede dankzij mijn kleingeld een behandeling
krijgt waardoor ze nog jaren kan leven. En ik voel de wrange neiging
om al het kleingeld dat ik heb, wat al snel oploopt tot de
tientallen euro's denk ik, aan zo'n stichting te geven.
Ik heb weer een lesje
geleerd. Ook al zweef je ergens hoog in de zevende hemel uit pure
verliefdheid en geluk, het bericht dat een dierbare van een toch wel
goede kennis is overleden, slingert je weer keihard op de grond,
terug in de realiteit. En hoewel het geen enorm harde val was, omdat
ik niet zo'n hele hechte band heb met die meid, heb ik toch ook een
schaafwond opgelopen bij het neerkomen. Gelukkig heeft het mijn
weekend en logeerfeest niet verziekt, maar als je zo stil in je bed
ligt, en toch al gevoelig, zelfs verdrietig, bent dat je weer thuis
bent, honderden kilometers van de plaats waar je vriendin in bed
ligt, en dus honderden kilometers van waar je wil zijn, als je toch
al emotioneel bent, sluipt het er toch in. Ga je toch nadenken over
het leven.
En dus koester ik wat ik
heb, en wie ik heb, ben ik blij met mijn leven zoals het is, en ga
ik morgen weer op bezoek bij een collega in het ziekenhuis die aan
de beterende hand is na een tweetal beroertes.
Maar mijn leven gaat
door, op dezelfde weg, op dezelfde manier, maar dan alerter.
Wat moet ik anders?
Dinsdag 26 Juli, ergens midden in de nacht.
