Over Marc

Marc werd in 1986 geboren in de plaats Leiden in de Randstad, Waar hij tot de dag van vandaag nog steeds woont. Op zijn 17e gingen zijn ouders uit elkaar en bleef hij met zijn broertje en vader wonen in het huis waar hij bijna zijn hele leven al woont, samen met 2 honden en 2 katten.

School / Werk

(Aangepast op 8 April 2008)

Opgegroeid in goede huiselijke sfeer besloten zijn ouders hem bewust naar een Christelijke basisschool te sturen, waar hij het 7 jaar heeft uitgehouden. Christelijk, niet omdat ze hem zo wouden opvoeden, maar omdat ze hem de vrijheid wilde geven om zelf te kunnen kiezen of het geloof hem aansprak of niet. Uiteindelijk is het een rare vorm ervan geworden, Het spreekt hem aan, hij heeft er een zekere intresse is, maar is zelf  niet gelovig. Door omstandigheden bij een reorganisatie in de school zagen zijn ouders het niet langer zitten hem op die basisschool te houden en ging hij naar een andere, wederom Christelijke basisschool. Niet van wege het Christelijke, maar om de goede naam die deze school had en het feit dat het broertje van Marc al enkele jaren op die school zat. Ondanks dat Marc groep 7 op de eerste basisschool af had gemaakt, moest hij toch zijn eerste jaar op de nieuwe basisschool beginnen in groep 7, omdat de eerste basischool een leerachterstand had bij alle leerlingen. (citaat van een van de leraressen op de eerste basisschool:"Jullie krijgen geen Engels, grootste deel van de klas kan nog niet eens normaal Nederlands")

De twee jaar die Marc op die basisschool heeft gehad ervaart hij nog steeds als een van de beste tijden van zijn leven. Een hechte klas waar iedereen voor elkaar op kwam en iedereen werd geaccepteerd, was zelfs voor de leraren uniek en ongekend. Nooit meer tegengekomen vertelde een leraar die Marc onlangs nog sprak.

Helaas komt na groep 8 toch echt een einde aan de basisschool, en de leerlingen gaan, stuk voor stuk, met goede Cito scores naar de middelbare. Sommige kunnen naar VWO, of zelfs hoger, en de rest kan zonder problemen worden aangenomen op Mavo of Havo.

Marc had ook Havo of VWO kunnen doen, maar kreeg het advies dat niet te doen. Marc had namenlijk een bloedhekel aan leren, en Mavo zou hij eventueel met zijn ogen bijna dicht kunnen doorwandelen. Hij had gelijk, maar aan de andere kant zo enorm fout...

De leraar had geen rekening gehouden met de aard van Marc, en dat kon hij ook niet weten.

Marc had een nog grotere hekel aan leren dan de directeur en tevens leraar van groep 8 van de basisschool had kunnen weten. Bij Marc stroomt bloed van minstens 2 generaties timmermannen of soortgelijk door zijn aderen. Marc ging Mavo doen, op een school waar iedereen de duim voor opstak en die leerlingen trok door disco avonden te geven voor leerlingen die de basisschool gingen verlaten. Maar Marc ging zich daar niet thuis voelen. Verre van zelfs. Marc bleek al snel een jongen van de praktijk, en Mavo met maar 2 uurtjes praktijk gerichte lessen was niet genoeg. Leren, huiswerk? Werd niet gedaan. Eerste jaar net aan gered, maar toen begon het tweede jaar en het ging berg afwaarts. Beide jaren heeft Marc vaak bij de conrector gezeten, een soort onderdirecteur, waar er meerdere van waren. Veel strafwerk gehad omdat Marc om een of andere reden zich niet kon gedragen. Lessen boeide hem niet. Deze school was niet zijn ding, op de lessen Techniek na, waar weel werd gewerkt met hout, en je handen. Het was al snel duidelijk dat Marc het niet zou redden op deze school en naar een andere school zou moeten. Dat was echter een probleem. Met 2 van de 3 rapporten al achter de rug moest er een fatsoenlijk eindrapport zijn om toegelaten te worden op de school van zijn keuze, Een VMBO school op zijn niveau, maar met veel meer praktijk. Leren voor dat doel was aan hem wel besteed, en na 2 jaar zonder al te veel problemen verliet Marc die school, met goede cijfers en een diploma, waarmee hij werd toegelaten bij een baas en school, waar hij 2 jaar heeft gewerkt zolang hij op school zat en daarna nog een jaar heeft mogen werken nadat hij zijn MBO diploma had gehaald. Daarna op hondse wijze ontslagen waarna hij reeds een jaar bij een ander bedrijf werkt.

Liefdesleven
(Aangepast op 11 April 2009)

Marc en een liefdesleven... Een paar jaar geleden had ik je voor gek verklaart, maar het is toch echt mogelijk. Maar beginnen vanaf het begin.

De meeste hebben als ze jong zijn en op de basisschool zitten van die kalverliefdes, vandie simpele relaties. "Wil je verkering?" zeg je ja, zie je elkaar niet vaker of anders dan ervoor. Maar op de basisschool was ik niet echt geliefd, de meiden uit de klas van de eerste basisschool waren krengen en ze mochten mij niet. Ik heb dan ook maar 2 van die liefdes gehad, alletwee op de 2e basisschool. Als je elkaar een kusje gaf mocht niemand dat zien, en aan de andere kant mocht iedereen weten dat je wat met elkaar had. Ik kan me nog herinneren dat er een enorm hart op mijn rug stond, hele rug in beslag genomen met rode stift. Toch leuke tijd.

Mijn eerste echte liefde kwam kort daarna, om precies te zijn een dag voor ik naar de middelbare school ging. Ookal was het toen nog niet mijn liefde, dat duurde even. Hoe dat ging is wel leuk om te vertellen.

In die tijd was Packet nog heel populair. Chatten op de computer, maar niet via internet, maar door de lucht, computer aangesloten op het 'bakkie' en met de antenne in de tuin verzond en ontving je dan de berichten. Mijn pa deed dat ook, en sprak op een gegeven moment een meisje, iets jonger als mij, die hier best in de buurt woonde. Wat er in dat gesprek is gezegd weet ik niet, maar op een gegeven moment moet er door haar zoiets gezegd zijn als "kijk maar uit, straks kom ik langs hoor" Ik denk niet dat mijn vader er vanuit ging dat ze het echt zou doen, maar toen ik die dag uit bed kwam, en in mijn slaapkleding door het huis wandelde, vertelde hij me dat ik me maar snel moest aankleden omdat er straks een meid van mijn leeftijd langs zou komen. En ja hoor, even later stond daar een meid met haar moeder voor de deur. Ik geloof dat ik tot dan toe nog nooit eerder zo naar een meid heb gestaard als toen. Op een gegeven moment was ik uitgestaard, na een paar uur staren zonder dat je in het gesprek betrokken word ben je het toch zat, ben ik maar gaan lezen wat er gezegd was. Dat ik het niet meer weet betekend vast dat het niks bijzonders was, of dat ik er niet bij zat met mijn gedachte. Laatste kan best kloppen. Maar ik werd ook erbij gehaald, en het ging goed. Volgende dag kwam ze weer, voor mij ook deze keer en mijn naam en telefoon nummer gingen in haar agenda, en laat dat nou de reden zijn dat we wat met elkaar kregen...

Achteraf schijnt het min of meer haar bedoeling te zijn geweest dat het zo liep, maar daar gaat het even niet om. Toendertijd belde we elkaar daarna nog wel eens en op een gegeven moment spraken we elkaar 's avonds en zei ze dat iedereen op school dacht dat die Marc die in haar agenda stond haar vriendje was. Ze zou dat kunnen ontkennen, maar dan zouden ze haar niet geloven enzovoort, ze moest het dus bevestigen, ik was haar vriendje zogenaamd. Maar die avond zei ze dat ze niet meer wou liegen en of het niet beter zou zijn om verkering te nemen. En Marc, die al een tijdje last had van kriebels in zijn buik, zegt natuurlijk ja, heeeeeel goed idee. En zo kwam het, we hadden wat.

Een half jaar lang heb ik in de wolken geleefd, ze was mijn eerste liefde en het was voor mij een heftige. Helaas dachten mijn ouders dat mijn school er onder leed, slechte cijfers en alles, ookal was dat omdat de stof me niet interesseerde. Dus kort nadat we wat hadden mochten we elkaar alleen nog maar in het weekend zien. Zij kwam altijd vanuit school naar me toe, dat was in de buurt, maar in het weekend ga je niet naar school, dus zou ze door weer en wind een afstand van 10-11 Km moeten fietsen en daar had ze geen zin in. Dus ging Marc elk weekend op zijn fiets diezelfde weg, door weer en wind fietsen, naar haar toe. Jong als we waren was het allemaal vrij onschuldig. Ze heeft me wel ontgroend, of naar mijn idee wij allebei elkaar, op mijn initiatief, ookal zegt ze dat ze toendertijd al een paar jaar geen maagd meer te zijn geweest. Maar dat terzijde.

Helaas duurt al dat leuks nooit lang, en na een half jaar kreeg mijn vader, vlak voor mijn verjaardag, een telefoontje van haar. Of ik naar boven wou gaan. Nouja, goed, zal wel over mijn verjaardag gaan, moet een verassing zijn wat ik krijg, dus ik mag dat niet horen. Dacht ik. Ze had al gezegd dat ze wel aan mijn vader zou vragen wat ik voor mijn verjaardag wou. Dus daar zal het toch wel over gaan? Bleek dus fout, ze wou het uitmaken. Ze zou me een brief sturen om het uit te leggen. En die kreeg ik, weken later. Het gevoel was over, het was uit.

De jaren erna waren niet veel soeps. Weinig serieuze relaties. Zeg maar gerust geen. In het kader van "oude liefde roest niet" en "je eerste liefde houd altijd een speciaal plekje in je hart" heb ik met mijn eerste liefde nog een paar keer iets gehad, wat varieerde van een paar dagen tot twee weken. Niks serieus dus. Ik kan me er weinig herinneren, wat waarschijnlijk betekend dat de eerste relatie die ik me herinner ook de eerste relatie was vanaf de tijd dat het uit ging met mijn eerste liefde. En dan is het dus jaren later.

Dat was ook niet zo'n beste. Zag haar bijna nooit, meid van buitenlandse afkomst en moest mij dus verborgen houden voor haar vader. Ze kwam dus altijd hier, en altijd is dan eens in de 2 weken ofzo. Maar op een gegeven moment dacht mijn beste vriend dat ik niet om haar gaf, en dat vertelde hij aan haar. Dat gaf natuurlijk gelazer, en toen vond ze dat ik niet goed met haar praatte enzo, dat ik niet open genoeg was, en toen was het voor mij zeker weten over. Enorme ruzie gehad met haar, maanden geduurd via internet, mijn beste vriend stond ineens aan haar kant, haar beste vriendin aan mijn kant, lekker chaotisch dus. Ik was echt kwaad, extreem kwaad, en dat nam andere extreme gevoelens met zich mee waar die beste vriendin me enorm mee hielp, en ik haar als het kon. Iets dat in het verkeerde keelgat schoot bij mijn ondertussen ex, zeker toen ik een dagje langs kwam bij die vriendin die me steunde door dik en dun. Was heel gezellig, maar niet ideaal, en was ook de laatste keer. Ex nam wraak, ging langs bij mijn beste vriend, vroeg mij een dag van te voren nog om advies (ze wreef het er lekker in dus) en ging ook een dagje langs. En toen was het zeg maar afgelopen met ons. Godzijdank.

En toen was ik weer zo'n 2 jaar single, en toen ontmoete ik op een chatbox waar ik veel was en later vrijwillig voor ben gaan werken Inge, waar het goed mee klikte en waar ik veel lol mee had op internet, op die chatbox niet zoveel, maar op MSN des te meer. Na veel gepraat en gesteun toen zij het moeilijk had met een soort van vriend, ontstonden er langzaam gevoelens, die resulteerde in een relatie toen we elkaar ontmoetten. Langzaam aan werd er aan de relatie gebouwd. Dat dat langzaam ging was ook te danken aan haar ouders, die hun enige dochter beschermden tegen de Vreemde Marc, die van ver kwam en ook nog eens een beetje ouder was dan hun dochter. Het langzaam doorbouwen heeft in totaal 2 jaar geduurd, met een pauze van een maand tussendoor waarover uitgebreid te lezen is op de site. Hoewel er een hoop moeite voor is gedaan om de relatie werkend te houden, is het niet gelukt en is er na 2 jaar relatie een definitief einde aan gekomen. Lange tijd konden ze elkaar niet luchten of zien, maar inmiddels is hatelijk contact via MSN weer mogelijk.

Na Inge dacht Marc zijn geluk in Melanie te kunnen vinden. De vonk sloeg meteen over toen ze elkaar zagen voor het eerst in Utrecht en een dag lang de nonnen in de Dom het schaamrood op de kaken bezorgde. Geruime tijd leek de vonk een eeuwig brandend vuurtje te hebben aangericht en was er spraken van samenwonen, trouwen en kinderen, maar het vuurtje doofde eind 2007 plotseling. Door de dingen die daarna gebeuren raakte het contact beperkt. Het contact is helemaal nihil geworden sinds Marc een nieuwe vriendin genaamd Selina heeft die nogal wat stof op heeft doen waaien bij voornamelijk Melanie. Haar leeftijd sprak Melanie niet aan en het feit dat Selina de verhalen over Melanie kent en ze haar terugpakte (met dezelfde woorden die Melanie vanaf dag 1 sinds ze een nieuwe vriend heeft tegen Marc riep) betekende het einde van het contact.