Om te beginnen kreeg ik
als tip dat ik mijn berichten iets vrolijker en grappiger moet
maken. Dat gaat me vandaag niet lukken, want ik voel me om eerlijk
en duidelijk te zijn vrij klote. Ik voel me nogal ziek eigenlijk.
Mijn keel zit dicht met vies slijm, en ik heb verschrikkelijke
keelpijn de hele dag als ik bijvoorbeeld slik. Volgens mijn lichaam
is er een simpele oplossing; vooral gaan slikken. Mijn mond maakt de
hele dag door speeksel aan waardoor ik wel moet slikken. Dat doet
pijn, dus als het even kan loop ik de hele dag te roggelen in
bakjes. 's Nachts gaat dat moeilijker, met als gevolg dat ik in mijn
slaap slik, en wakker word van de pijn. Je begrijpt, ik slaap
slecht.
Dan zaait dat de laatste
dagen zo uit dat het waarschijnlijk ook in mijn hoofd zit, wat een
voorhoofdholte ontsteking tot gevolg heeft, waardoor ik verrek van
de hoofdpijn, en het slijm in mijn keel slaat ook op mijn stem en
ademhaling, waardoor ik net zo beroerd klink als dat ik me voel.
Haperende ademhaling en een gekke stem, omdat ik nu ineens met een
heel ander deel van mijn keel praat. Vroeger voorin mijn keel, nu
meer naar achter, klinkt heel anders. En als ik ademhaal klink ik af
en toe zoals de kindjes uit The Grudge. Aarhrhrhrh. Vooral 's
ochtends klink ik als een zombie die net uit de zee komt gelopen,
nog druk aan het gorgellen op zeewater. Goed, genoeg over dat, laten
we eens een leuker onderwerp aansnijden, mijn meest recente bezoek
aan het ziekenhuis.
Gister was het dan zo
ver, een week na het laatste, minst fijne onderzoek met slangetjes
en kleursloffen, mocht ik terug voor de uitslag. De foto's die ze
gemaakt hadden terwijl mijn blaas langzaam vol liep, en langzaam
leeg geplast werd, hingen al al het bord bij de altijd vriendelijke
arts. We hebben de foto's samen bekeken en het was eigenlijk
duidelijk wat er op te zien was, zwarte plekken op plaatsen waar dat
absoluut te verwachten valt, en verder witte plekken waar het wit
hoort te zijn. Met andere woorden, niks aan de hand.
Dus de beste man weet ook
niet waar die vervelende ontstekingen vandaan komen, maar heeft nog
wel twee vragen die hij de vorige keer vergeten was te vragen. Over
soa's en seksueel misbruik. Even denken, heb ik ooit gekke blaasjes
gehad, of dat mijn tampeloeres erbij hinh als een lekkende kraan.
Rode knop, kwam er pus uit?
Ehm, nee... Mijn edele
delen zijn altijd gezond geweest.
Seksueel misbruik dan?
Iemand met het gore lef om mijn zaakje te betasten, of te gebruiken
tegen mijn wil in?
Nee. Tenzij artsen die er
camara's en slangetjes in stoppen tellen, of artsen die hun vingers
in je aars steken. Al die gaatsjes zijn voor 1 richtingsverkeer
bedoelt, namenlijk als uitgang voor vloeibaar spul aan de voorkant,
en aan de achterkant voor spul dat meestal een vaste vorm heeft,
maar soms ook vloeibaar... Hoe dan ook, niet voor naar binnen.
Dus misbruik, nee, maar
die artsen mogen wat mij betreft wel een bekeuring krijgen voor
rijden tegen de richting in.
Hoe dan ook, ik ben na de
camera en de kleurstof nog geen moer verder. Ja, ik ben er nu even
van af, maar voor hoe lang? Zoiets kondigd zich niet aan. Goed, het
is elk jaar rond dezelfde tijd, maar wie zegt dat het zich daar aan
houd? Na 2, 3 keer kan het zoiets hebben van 'kom, laat ik hem
morgen al eens gaan pesten' en dan zit ik er weer mooi mee. Krijg ik
antibiotica, is het meteen weer over, en na een tijdje helpt dat
niet meer, want je raakt immuun ervoor. Moeten ze op zoek naar
andere antibiotica, tot ik ook daar immuun voor ben. En de volgende
keer dat zo'n infectie voorkomt kom ik weer in die achtelijke molen
terrecht. Weer die onderzoeken, weer 2 dagen niet normaal kunnen
plassen, weer bloed wegvegen na het plassen. Ik heb er geen zin in.
Maar aan de andere kant,
als het terug blijft komen en ze vinden de reden niet, kan ik over
een paar jaar terug naar het ziekenhuis om mijn nier af te staan. Ik
mag dan wel een orgaan donor zijn, maar dat is pas na mijn dood, dus
tot die tijd wil ik die nier wel houden.
En dus, zit er niks
anders op dan wachten. Wachten en hopen dat het niet terugkomt. Want
het mag dan wel te bestrijden zijn met antibiotica, het kan niet
door blijven gaan. ooit raak je immuun en dan mag je hopen dat
andere antibiotica aanslaat. En zo niet, dat het dan over is als ze
die rotte nier uit mijn lichaam hebben gehaald. Als het op die
andere nier zou slaan daarna ben ik verder van huis, want ik weet
niet of je kan leven zonder nieren.
Maar volgens de arts moet
ik blij zijn dat ze niks kunnen vinden, dat het niet is wat hij
dacht, want nu hoef ik niet geöpereerd te worden, hoeft mijn nier
niet ingespoten te worden.
Vind iemand het gek als
ik liever wel die operatie had gehad, dat ik liever had gehad dat ze
wel iets vonden zodat dat behandeld kan worden en ik er dan vanaf
ben. Vind iemand het gek dat ik liever had gehad dat die
behandelingen niet voor niets waren geweest. Behandelingen waarvan
andere zeggen dat ik gek ben dat ik ze laat doen, en weer anderen
zeggen dat ze me dapper vinden, omdat ze dat zelf niet aan zouden
durven.
Ik liet me onderzoeken
van binnen en van buiten, heb pijn doorstaan tijdens en ruim na de
onderzoeken, en het is allemaal voor niks geweest.
Om het in smaakpolitie
termen te zeggen, ik word hier helemaal niet blij van...
Donderdag 26 Oktober 2006.
