Weet Dat Je Gemist Word

Als je het even niet meer ziet zitten,
Als het lijkt alsof het over is,
Als het voelt alsof alle problemen aan jou vast klitten,
Weet dan dat ik het liefst voor jou dat alles uitwis.

Als je wil dat alles ophoud met bestaan,
Als je jou leven vol onheil wilt verlaten,
Als je liever naar het licht achterin de tunnel wilt gaan,
Weet dan, dat je met me kan praten.

Als je denkt dat het nooit voorbij gaat,
Dat je leven het volgende ogenblik verder instort.
Als je toch die grens van licht voorbij gaat,
Weet dan dat je gemist word.

Als je die kans grijpt en uit dit leven springt,
Als je voor jezelf toch hebt besloten,
Te gaan naar waar geen vogel meer zingt,
En je voorgoed je ogen hebt gesloten.

Weet dan dat je gemist word,
Dat samen met jou een stuk van mij is weg gevlogen
Dat ook een stukje van mijn leven is ingestort,
Het leven ook mij heeft bedrogen.

Omdat ik niks liever wou dan een lichtpunt in jou leven zijn,
Je wou helpen uit die onder water lopende put,
Je wou verlossen van al je verdriet en pijn,
En nu blijkt, het had geen nut.

Al mijn moeite ten spijt, mijn hulp mocht niet baten,
Zo blijkt nu, aan het einde van de rit.
Na al mijn moeite heb je toch dit leven willen verlaten.
Vandaar dat ik nu starend naar je steen op je graf zit.

Weet dat je gemist word, door mij, en iedereen
Jou wapen tegen het leven maakte jou uniek.
Je verbloemde jou ellende door het brengen van geluk voor de mensen om je heen.
Niemand voelde zich ellendig in jou buurt, al was diegene nog zo ziek.

Niemand zag door je masker het verdriet dat er onder verscholen lag,
Behalve ik, en het greep me aan.
Tot op heden, ver na de dag,
Dat jij besloot op te houden met je aardse bestaan.

Weet dat je gemist word, waar je nu ook bent,
Dat je in mijn en ons hart altijd blijft bestaan,
Dat zelfs onder ons de sterkste vrouw of vent,
Je zal missen, waar je ook heen bent gegaan.

Weet dat je gemist word, herdacht word, elke dag.
Met tranen in de ogen en verdriet in ons hart.
We leven door met onze verhullende glimlach,
Ondanks het verdriet dat ons tart

Zondag 27 April 2008.

**