Alweer een tijdje terug
dat ik wat schreef, maar ik ben achter de schermen druk bezig met de
site, en ik verwacht dat dat snel klaar zal zijn, zodat het normale
ritme weer door gaat.
Ik had het er de vorige
keer al over, Inge zou hier begin Oktober een nachtje logeren, als
we hier in de stad de op 1 na grootste kermis van Nederland hebben
omdat we zoveel jaar geleden bevrijd zijn van de Spaanse bezetters
die voor de stadspoorten campeerde (Lees
Hier de geschiedenis), wat nu elk jaar Hét feest van deze regio
is, met dus die kermis. En omdat dat wel eens laat kon worden, zou
ze een nachtje blijven logeren. Tenminste, als het van haar ouders
mocht. Weken spanning van mijn kant, mag het nou, mag het niet,
weten ze het al, is er uberhaubt nog hoop... Af en toe best
zenuwslopend. Maar op een gegeven moment zag ik het niet meer
zitten, de hoop zakte in mijn schoenen, ik gaf de hele hoop maar op,
en we zien het wel.
De tot nu toe definitieve
uitslag kwam eigenlijk pas vannacht, toen ik Inge aan de telefoon
had. Ze had aan haar ouders gevraagd of het mocht, naar aanleiding
van een uitspraak van mij. Afgelopen Zaterdag was ik namenlijk
tussentijds in Brabant, voor het hielen likken... ehm... slot
vervangen bij de schoonouders. Hoe dat in elkaar zat laat ik maar
achterwegen. Komt er op neer dat het meer werk was dan verwacht, en
het heeft de hele dag geduurd voor ik klaar was. Ik was al laat, net
op het moment dat ik de brug over wil gaan de slagbomen naar beneden
en loopt de helen haven leeg. Daar gaat weer 5 minuten van je
kostbare tijd, en als je dan op het station aan komt... ja hoor,
trein gemist, wacht maar een half uurtje. Dan sta je vervolgens een
slot te vervangen met 'primitief' gereedschap, in ieder geval niet
zoals ik het gewend ben, en dan duurt het wel even. Inge heeft
tegenwoordig werk in de keuken van een restaurant waar we ooit
gegeten hebben, en moest net die dag ook werken na het eten. Ik heb
tot aan het eten toe gewerkt aan die deur, hebben samen gegeten, en
toen hebben haar moeder en ik haar weg gebracht. Was me het dagje
wel. En terwijl ik met die deur bezig was, had ik al het hele
gesprek erna voorbereid.
Een van de schoonouders:
"Krijg je nog wat voor die spullen?"
Ik: "Welnee, ik moest nog
een bijdrage leveren voor de afgelopen vakantie, al die keren dat u
me heeft gehaald en gebracht vanaf het station, en ik heb uw dochter
al, en misschien Oktober als fooi... (schijnheilige)"
Maar zover kwam het niet.
Ik kwam niet verder als de vakantie, en tegen haar broer, die die
dag jarig was en het geld dat ik hem gaf maar niet wou aannemen, had
ik het argument van het brengen en halen. Maar het hoogtepunt, en
doel van het hele verhaal, had ik niet gezegd, Oktober...
Dat had ik gister tegen
Inge gezegd, en die ging voor het slapen gaan en voor ik haar in bed
zou bellen, even bij haar ouders zitten, tv kijken, en vragen of ze
het al wisten.
In bed, in spanning...
Telefoon is paar keer overgegaan, teken dat ze in bed ligt, maar ik
had langer werk beneden met drinken, dus duurde even iets langer...
Dus ik bel terug... Ja, ze waren eruit. En? Had jij gelijk (zij
dacht dat er nog hoop was) of had ik gelijk (ik had alle hoop allang
opgegeven en wist bijna zeker dat het niet mocht). Heel nuchter,
klonk zelfs bijna verdrietig... Wat denk je zelf... Kleine beetje
hoop, totaal weg... Het mag niet...
