De eerste post op een nieuw domein. Eigenlijk is er nog niks klaar aan de site, er moet nog een hoop gebeuren. Maar toch, ooit moet ik beginnen, en mij kennende zal er elke week wel iets veranderen. Dus dan kan ik maar beter meteen beginnen nu ik iets heb waar ik mijn hart over kan luchten.

Het stond al in de beschrijving over mezelf, dit weekend zou ik naar de camping gaan met voor mijn gevoel de liefde van mijn leven, mijn eigen Inge. Echt al weken naar uit gekeken en eindelijk was het vrijdag, laatste dingetjes ingepakt, weken voorbereiding want wat moet je mee nemen naar een camping, als je er nog nooit bent geweest. Nouja, goed, voor mijn gevoel alles bij me, snel naar het bus station, gewapend met een routeplanner van 9292, van de bussen dus. Tot het centraal station wist ik de weg, daarna goed opletten. Bijna op de verkeerde plaats uitgestapt, maar het ging goed. En toen. Bus 460... en 5 bushaltes met dezelfde naam, dat is zoeken. Maar de juiste halte gevonden, en op tijd. Maar er gingen minuten voorbij, de bus was laat blijkbaar. Heel laat. Met de melodie van Busje komt zo in mijn hoofd was de bus al 10 minuten te laat. Kijken op het bord, vanaf 01-05-2005 word deze lijn uitgevoerd door een lijntaxi, minimaal 1 uur van te voren reserveren. Nou, het is de 29e, moet er toch een bus komen, ook volgens mijn routeplanner. Toch maar bellen, à 10 cent per minuut, plus de kosten voor het gebruik van mijn mobieltje. Nee meneer, inderdaad, had een bus moeten komen. Ow, wacht, maandag tot en met vrijdag. Inderdaad, die doen wij meneer! Volgende komt over een uur. Hadden ze wel even mogen vertellen op 9292. Maar goed, was in Noordwijkerhout, moest naar Noordwijk, Inge wist ondertussen ook van de situatie en kwam me halen met haar vader, dus kwam er toch.

Dan kan het kampeer leven beginnen. Voor het eerst in mijn leven dat ik tussen doeken slaap, zo goed als in de buitenlucht. Een ruime 2 persoonstent stond al opgebouwd met luchtbed opgepompt aan de ene kant en de andere kant voor mijn tas. Even saampjes mijn luchtbed getest, wat hetzelfde betekend als knuffelend de tijd inhalen die we zonder elkaar hebben moeten leven. Want eerlijk is eerlijk, het is voor mij de liefste meid van de wereld, maar je begrijpt dat het niet optimaal is als ik vertel dat ik in Zuid-Holland woon, en zij in Noord-Brabant. Maar goed, als het zo goed blijft gaan als nu is die afstand tijdelijk en woon ik over een tijdje daar in de buurt.

Kamperen begon al meteen grappig. Het is een bekend feit dat mensen op de camping over het algemeen vriendelijker zijn dan in het dagelijks leven. Je moet simpel denken als je een tijdje in een huis woont van een paar vierkante meter op wielen. Maar blijkbaar geld dat ook voor dieren, want ik had een tamme vlieg in mijn tent. Bleef op je hand zitten, liet zich zelfs aaien. Heel appart. Die eerste dag verder weinig gedaan, was natuurlijk later dan geplanned omdat die bus maar niet kwam. Maar wel de meest vloeibare Goulash gegeten die ik ooit heb gezien.

Zaterdag was de meest productieve dag van de drie. Helaas gebeurde er iets dat ik normaal nooit heb in het weekend. Ik bleef in mijn week routine hangen, wat betekend dat ik al vroeg wakker werd uit mezelf. Slaap je weer half in, en word je op de beste manier wakker die je je kunt wensen, het meisje van je dromen die je tent in sluipt om naast je in bed (Lees: Op je luchtbed, onder de open geritste slaapzak) te komen liggen. Op dat moment voelde ik me echt de gelukkigste jongen op aarde. Samen ontbeten en op stap gegaan, We zouden eigenlijk naar de stad gaan, saampjes shoppen, maar die kant zijn we nooit op gegaan. We zaten natuurlijk vlak aan de kust, dus met z'n tweetjes naar het strand. Eerst een flinke wandeling door de bossen, veel lol gehad met mierenhopen en synchroon lopen, en uiteindelijk aangekomen op het strand daar lol gehad met elkaar en het water. Ik ben blij dat het redelijk warm was, want ik was op een gegeven moment best nat aan alle kanten gespetterd door mijn eigen lieve spetter. Toen we uit lagen te rusten van onze activiteiten hoorde Inge bekende stemmen en kwam er een stoet mensen over het strand gewandeld, die ons niet zag, bestaande uit haar ouders en de inmiddels gearriveerde kennissen met kinderen. Samen verder gewandeld naar een terrasje, strand werd ondertussen overvallen door zeedampen terwijl ik met een biertje aan mijn mond genoot van het uitzicht over het strand, met een eindje verderop mijn Inge, voetballend met de kinderen van die kennissen. Na de drankjes even terug gegaan naar de camping met z'n allen, flinke wandeling vanaf het strand, voor we met z'n allen in de auto stapten naar Scheveningen voor het vuurwerk.

Eerst even wat gegeten, over de pier gewandeld, prachtige zonsondergang, over het water, had er graag romantisch met Inge naar gekenen op een afgelegen stukje strand, dicht tegen elkaar aan liggend, niemand die je stoort uit je vredige gedachten en liefdevolle aandacht voor elkaar. Maar het mocht niet zo zijn, er waren meer mensen in de buurt en er moesten andere dingen gedaan worden. Nieuwe boxers gekocht met Inge, en toen nog even wat winkeltjes langs aan de boulevard, voor we op het terras gingen kijken naar het vuurwerk dat erg veel lijkt op het vuurwerk dat Leiden elk jaar de lucht in schiet vanuit praktisch mijn achtertuin. Het was al laat toen we terug gingen naar de camping, en het is nog een eindje rijden met de auto. Geweldige afsluiting van de avond was een Inge die het laatste half uurtje in de auto languit op de achterbank ging liggen, met haar hoofd op mijn schoot. Onbeschrijfelijk, het uitzicht op zo'n lief en knap gezichtje in het licht van lantarenpalen waar je voorbij rijd. Helaas valt tijd niet echt stil te zetten, hoe graag ik dat op dat moment ook had willen doen. Was al snel tijd om te gaan slapen ook, helaas voor de 2e en laatste nacht alleen, haar ouders vinden het nog niet zo'n goed idee dat we samen slapen, en dat recht hebben ze natuurlijk, en vanuit hun oogpunt gezien heb ik daar alle begrip voor ook, en zou ik hetzelfde hebben besloten.

Zondag de laatste dag alweer dat ik er was, 's avonds alweer naar huis. Hele dag weinig gedaan, beetje in de zon gespeeld met water enzo, in de zon gezeten, foto's gemaakt. De hele tijd in je achterhoofd, over een paar uur ben ik weer thuis, zonder Inge, duurt het weer een paar dagen voor ik haar weer zie. Nog gedouched, ook niet samen natuurlijk, en toen was het helemaal bijna tijd. Nog even knus in het kinderspeeltuintje gezeten en toen was het toch echt tijd om langzaam aan in te pakken en klaar te maken voor vertrek. Onderweg nog uitgebreid gegeten op mijn kosten bij de chinees. Maar dan zijn we toch echt thuis en is het gevoel knellend. Schoonouders zitten beneden aan de koffie, maar het is al donker en ze moeten terug naar de camping, ze staan daar nog een paar dagen. Een paar laatste minuten alleen op mijn kamer waar we in stilte afscheid kunnen nemen van elkaar, heel rustig, geen traan gelaten, niks aan de hand, gewoon even samen zijn weer, tot de telefoon gaat en mijn vader verteld dat mijn schoonouders toch echt weg willen. Uitgezwaaid en alles, nog niks aan de hand. Even drop halen voor mijn vader, zit toch nog vol energie en adrenaline van alle liefde in het weekend. Fiets gepakt, in de tuin op zoek naar mijn sleutels...

En dan gebeurd het, onverwacht en enorm pijnlijk van binnen. Inge... Ik mis haar, enorm. De meid die amper een half uur geleden nog bij me was, zie ik een paar dagen niet, en het doet pijn aan mijn hart. Sta met tranen in mijn ogen in de tuin, gelukkig niemand die het ziet, en overwin het gevoel, haal snel drop, en ga naar mijn kamer, waar een knipperende mobiele telefoon op me wacht.

Ik ben niet de enige, Inge voelt zich kut zonder mij op de camping, mist me overduidelijk. Weer tranen in mijn ogen, sms terug hoe ik me voel, leeg, ik mis iets, ik mis haar, ik voel me niet compleet, en heb de neiging te huilen, maar weet niet waarvoor het goed is, en ik ben er te oud voor. Zoiets heb ik gezegd, en ik krijg al snel een sms terug van Inge, die zich niet inhoud en wel tranen met tuiten huilt in haar bedje in de caravan. Dan gaan alle remmen los. Marc huilt, voor het eerst sinds tijden en voor het eerst in mijn hele leven omdat ik iemand mis. We zijn alletwee snel gaan slapen, maar het is duidelijker dan ooit, Inge heeft iets in me los gemaakt wat nog niemand voor elkaar heeft gekregen. Ik hou zo veel van haar dat ik niet zonder haar kan. Ik heb haar liefde nodig, iets dat niemand anders me kan geven zoals zij dat doet. Met haar 15 jaar oud, best veel jonger als mij, heeft ze meer begrip voor me dan welke meid dan ook. Dingen die je niet met je ouders wil bespreken, deel ik met haar. Zij weet alles, en kan haar alles vertellen wat ik wil, zonder me te hoeven schamen of wat dan ook. 6 Februari zagen we elkaar voor het eerst, en al snel had ik het gevoel dat zij degene is met wie ik oud wil worden, mee wil samenwonen, trouwen, kinderen krijgen, een gezin vormen. En nu, nog geen 3 maanden later, hebben we ons eerste weekend samen, en meteen erna is elk gevoel verdriedubbeld. Na nog geen half uur nadat ik haar voor het laatst heb gezien, mis ik haar al. Een gevoel alsof ik haar al jaren ken, terwijl we elkaar nog niet eens een jaar kennen. Allemaal zo vertrouwd.

Haar ouders, in het begin was het wel spannend. Hun enige dochter, met een vriend, ziet er vrij serieus uit, maar hij is 3,5 jaar ouder zowat, en komt helemaal vanuit de andere kant van het land. Moet voor hun enorm moeilijk zijn geweest, en het voelde voor mij in het begin een beetje knellend, word ik wel geaccepteerd en alles. Nu is alles anders, ik mag mee met vakantie, voel me losjes en opgenomen in het gezin. Ik heb ze nog niet zo aangesproken, maar voor mij zijn het mijn schoonouders, en op werk noem ik ze ook zo.

Liefde is moeilijk te beschrijven. De kriebels in je buik, het vertrouwde gevoel, het verlangen om dicht bij haar in de buurt te zijn, en nog zoveel meer. Verlangen om bij haar te zijn, een verlangen dat zich niet laat kalmeren door haar stem door de telefoon. Gister had ik haar nog aan de telefoon, ze was nog op de camping en voelde zich al beter als zondag, en ik ook. Maar toch, nog 2 keer met onverklaarbare tranen in mijn ogen aan de telefoon gelegen. Een nieuw gevoel voor mij, iets waarvan ik niet weet hoe ver het gaat, voor de tweede keer in mijn leven echt verliefd, en voor het eerst in mijn leven dat ik voel dat het de ware is.

Ouders kennen hun kind als geen ander, en als haar ouders me accepteren zoals ze dat nu doen, accepteren dat er iemand is die zo enorm veel om hun enige dochter geeft, ookal is die jongen zoveel ouder, dan is dat een teken voor mij, een signaal dat er iets tussen Inge en mij is wat goed is, wat lang kan duren. Voor mij een teken dat er iets is dat serieus is, en serieus kan blijven voor nog een hele lange tijd.

Mijn eigen vader, in het begin, voor we wat hadden, keek hij er een beetje gek tegen aan. Laat die meid toch, ze is pas 14. Maar het was gewoon gezellig, en ik denk niet dat hij in de gaten heeft gehad dat ik om haar was gaan geven. En dat ik verliefd op haar was, of zij op mij. Daar kwam hij pas achter toen het even over was. Inge had een liefdes dip en voelde zich niet meer verliefd. Een dieptepunt in mijn leven, en Inge was er voor me. Ze nam het persoonlijk op, iets wat ze niet had hoeven doen, zij had me geen pijn gedaan. Ze had net zo veel verdriet erover als ik. Iemand die zo zichtbaar veel om me geeft, dat zelfs als de liefde over is, ze nog om me geeft. De gedachte eraan ontroerd me nog steeds. Toendertijd was ze nog actief op de chat waar we elkaar leerden kennen, en mijn vader ook. Inge schijnt niet bepaald het zonnetje in huis / chat geweest te zijn de volgende dag, en toen mijn vader vroeg hoe dat kwam en ik vertelde dat ze niet meer verliefd op me was, kwam het woord eruit. Maar je was toch niet verliefd op haar? Toch wel, en toen wist hij het ook. Kort daarna besloten we om het gewoon opnieuw te proberen, ze gaf nog zoveel om me, en ik hield nog steeds zo zielsveel van haar. We hadden elkaar nog nooit in het echt gezien op dat moment, en het werd een besluit waar we tot op de dag van vandaag geen spijt van hebben, en wat nooit meer is fout gegaan.

Tegenwoordig staat mijn vader als een blok achter mijn besluit om compleet voor Inge te gaan. Hij vind haar een enorm lieve meid en wenst ons echt het beste van de wereld. En ook dat is een teken dat Inge en ik iets hebben dat een eeuwigheid kan duren. Mijn vader kent mij ook als geen ander, alleen Inge kent me beter. Als hij verteld dat hij hoopt dat we altijd zo gelukkig blijven, moet er iets tussen Inge en mij zijn wat ook in zijn ogen positief nieuw is. Een gevoel dat ik al lang voel en begin te begrijpen... Inge en Marc samen is echte liefde, iets waar ik jaren naar heb gehunkerd en verlangd, en nu eindelijk heb gevonden. Een beste vriendin voor het leven, een vrouw voor aan mijn zijde, een moeder voor mijn kinderen, een partner voor de rest van mijn leven, door dik en dun, in voor en tegenspoed, waarmee ik mijn leven kan delen tot de dood ons scheid. Zo voel ik het in ieder geval, en tijd zal leren of we zo ver komen.

Dinsdag 3 Mei 2005

**