Het weer, het nieuws,
mijn gezondheid... Als ik niet beter zou weten zou ik denken aan een
bovennatuurlijk complot, dat dit allemaal met elkaar verbonden is,
een grapje van God voor deze week. Want alledrie was het ronduit
kut, en eigenlijk nog steeds. Het regende pijpenstelen, maar dat
lijkt nu eindelijk een beetje te stoppen (klopt af). Weinig nieuws
wat me boeide... Allemaal politieke propaganda, verkiezingsstrijden,
ministers die het bijltje erbij neergooien omdat hun partij in de
gemeenteraad niet genoeg stemmen krijgt. Jezus, ben je dan zo
onzeker over jezelf? Die dingen zouden los van elkaar moeten staan,
landelijk en lokaal. Ik bedoel, het CDA heeft ons landelijk Balkie
gegeven, geloof niet dat daar veel mensen blij mee zijn. Maar het
lokale CDA heeft wel redelijke plannen voor Leiden, wat je van de
lokale PVDA niet kan zeggen. Tram dwars door een drukke
winkelstraat, recreatiegebied volbouwen. Goed bezig joh. Maar who
cares om die politiek anyway.
En dan hebben we mijn
gezondheid. Dat is ook even bagger. Mijn gezondheid is altijd beetje
afhankelijk van het weer geweest. Als het weer te snel omslaat, van
warm naar koud of andersom, slaat mijn keel dicht, soort astmatische
bronchitis noemen ze het. Om nou te zeggen dat het weer te snel is
omgeslagen, nee, niet echt. Denk niet dat de snelle verandering van
sneeuw in regen mijn weerstand heeft verpest. Als ik tenminste
weerstand heb opgebouwd sinds ik dat weekend uit ben geweest. Hoe
dan ook, het begon met pijn in mijn keel, beetje slijm in mijn keel,
loop van de dag verdwenen, nergens last van. Volgende dag wat meer
slijm en pijn, maar ging ook weer weg. Dag erna nog een stapje
verder, tot ik schor werd en mijn stem verloor.
Ondertussen ben ik aan de
zuigtabletten tegen keelpijn. Het slijm is onder leiding van enorme
hoestbuien grotendeels uit mijn keel vertrokken. Hoestbuien die me
schor maakte en op een bepaald moment mijn hele stem van me afnam
gedurende een half uur. Wat zullen mijn collega's blij zijn geweest,
Marc een half uur stil. Weet bijna zeker dat ik op een gegeven
moment bloed hoeste, maar waar dat vandaan kwam is gokken, ik heb
die dagen ook bloedneuzen gehad waarbij bloed mijn keel in is
gelopen en daarna weer ophoeste. Of mijn keel ws kapot van binnen,
kan ik me ook best voorstellen en mijn keel deed er genoeg pijn
voor.
Maar goed, mijn keel is
op het moment grotendeels slijm vrij, alles is vertrokken naar een
deel hoger. Ik snotter me een beroerte, zodra ik mijn ogen open doe
begint mijn neus te stromen. Ik snuit en nies zo vaak dat mijn oren
dicht klappen en pijn beginnen te doen. En natuurlijk is het slijm
hoger gegaan. Vorige keer was ik verkouden en kreeg ik
voorhoofdholte ontsteking, 2 dagen voor thuis gezeten. Nu ben ik 3
keer zo verkouden en heb ik nu al 3 dagen met die pijn gewerkt,
hoofdpijn die minstens 3 keer zo erg is. Ik ben duizelig en voel me
beroert. Ik ben net weer gaan stomen, stikte de rot moord. Ik had de
milde capsules moeten nemen toen de apotheekster vroeg welke
stoomcapsules ik wou. Ik dacht met de sterke snel klaar te zijn. Zo
mogelijk alleen al pijn in mijn keel van de hete, sterke dampen
alleen al. De pijn in mijn hoofd verziekt zelfs mijn ogen, ik zie
onscherp en heb moeite met focussen. Alsof ik geen lenzen in heb en
verdomd moe ben.
Maar goed, het is
allemaal vrij logisch. Als er net zoveel slijm en snot in mijn
voorhoofd zit als in mijn neus, zit er een hoop klem in mijn hoofd.
De evenwichtszintuigen, de zintuigen voor je ogen, alles zit in het
gebied waar ik hoofdpijn heb. En aan de pijn te voelen zit er veel
meer snot in mijn voorhoofd dan in mijn neus. En dat is een hoop.
Je begrijpt, met kut
nieuws een hele week en een kut gezondheid, heb ik even geen week
overzicht geschreven. Ik ga mijn bed in, het is nog maar de vraag of
ik morgen naar Inge kan. Als het enigzins mogelijk is wil ik gaan,
ik mis haar. Ik wil vertroeteld worden. En dat lukt niet zo goed in
een gezin met alleen maar mannen. Maar goed, ik zie wel.
Iedereen een fijn
weekend, ik ga er ook het beste van proberen te maken.
Vrijdag 10 Maart.
